Είμαστε ακόμα ζωντανοί!

Μετά από αρκετό καιρό και πάλι μαζί. Όλο αυτό το διάστημα μεσολάβησαν πάρα πολλά σημαντικά για το μέλλον της ομάδας μας γεγονότα. Τώρα, που τα βλέπουμε με μια πιο ψύχραιμη ματιά μπορούμε να εστιάσουμε και να αναλύσουμε όλα όσα συνέβησαν.

Αρχικά, ξεκινάμε με το παιχνίδι στο Ennio Tardini. 3 μέρες πριν το ματς είχα γράψει πως η ομάδα πρέπει να παρουσιαστεί σοβαρή μιας και μπαίνουμε στην τελική ευθεία και περιθώρια για γκέλα δεν υπάρχουν. Και συγκριτικά με τα 2 παιχνίδια που ακολουθούσαν αυτό ήταν το πιο εύκολο. Το μόνο που φάνηκε όμως αντάξιο των προσδοκιών ήταν ο κόσμος. Όσο για την ομάδα, αστείο κακόγουστο. Με τον Giovinco να αλωνίζει χωρίς κανείς να μπορεί να τον σταματήσει και τον Floccari να κλείνει στόματα με τα 2 τέρματα που πέτυχε, το 3-1 μάλλον κολακεύει την ομάδα. Μαζί με τις 2 βαριές ήττες από Siena, Palermo αυτή ήταν η 3η χειρότερη εμφάνιση για την φετινή χρονιά. Το παρήγορο πάντως ήταν πως καμία απ' τις αντιπάλους μας δεν κέρδισε κι έτσι μείναμε στην 3η θέση.

Πάμε στο παιχνίδι με την Napoli. Πριν απ' το παιχνίδι αυτό, το κλίμα στην ομάδα ήταν φορτισμένο λόγο του ξαφνικού θανάτου του μεγάλου σκόρερ του συλλόγου, Giorgio Chinaglia. Ένας ακόμα λόγος για να κάνει η ομάδα καλή εμφάνιση και να φτάσει στη νίκη δηλαδή. Αυτό έγινε αντιληπτό απ' τα πρώτα λεπτά της αναμέτρησης καθώς η ομάδα μπήκε δυνατά και με τον Candreva να πετυχαίνει το πρώτο του γκολ και να το πανηγυρίζει έξαλλα στην Curva Nord σε απίστευτες σκηνές πόρωσης, όλοι κατάλαβαν πως η Lazio είχε έναν και μόνο στόχο, ΤΗ ΝΙΚΗ! Πάντως για ένα ακόμη παιχνίδι δεν έλειψαν τα λάθη, καθώς το τέρμα του Pandev(ναι, αυτού που πούλαγε οπαδιλήκι για να μην φάει ξύλο απ' τον κόσμο όταν έφυγε) ήταν ευγενική χορηγία της άμυνας, μιας άμυνας που δεν ξέρει τι πάει να πει τεχνητό off-side.

Όλα τα λεφτά όμως ήταν το δεύτερο μέρος. Μεγαλειώδης εμφάνιση βγαλμένη απ' το μυαλό του πιο αισιόδοξου biancocelesti. Το τέρμα του Mauri μαγεία απλά. Το γκολ της χρονιάς και ένας απ' τα καλύτερα στην Ευρώπη δίχως αμφιβολία. Ήταν ένα δεύτερο μέρος κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της ομάδας. Το 3-1 του Ledesma με πέναλτι ήταν το κερασάκι στην τούρτα. Η πιο σημαντική νίκη της ομάδας, μαζί με αυτή κόντρα στην Cagliari πριν 2 αγωνιστικές για να μην ξεχνιόμαστε. Μια νίκη που έδινε βαθιά ανάσα στην ομάδα ενόψει συνέχειας και παράλληλα έδινε στον κόσμο όραμα και ελπίδα για την συνέχεια.

Και πάμε στο χθεσινό παιχνίδι κόντρα στην Juventus. Ήταν η μοναδική αήττητη ομάδα σε όλη την Ευρώπη. Οδηγεί την κούρσα στο πρωτάθλημα και παίζει την καλύτερη μπάλα με διαφορά(αντικειμενικά αποδεκτά όλα αυτά). Το παιχνίδι έμοιαζε μια ιδανική ευκαιρία για την ομάδα να δείξει σε όλους πως όταν παίζει το ποδόσφαιρο που ξέρει δεν έχει να φοβηθεί τίποτα και κανέναν. Όλα όμως τελείωσαν όταν άρχισε το παιχνίδι. Απ' τα πρώτα κιόλας λεπτά οι bianconeri πίεζαν ασφυκτικά. Αν δεν υπήρχε ο φοβερός και τρομερός Marchetti τότε το κοντέρ θα είχε σπάσει κάθε προηγούμενο. Πρέπει να τον προσέξει ο Prandelli ενόψει Euro είναι αξιόπιστη λύση.

Ένα απ' τα πολλά κακά του παιχνιδιού είναι πως πάλι ο Simone Pepe βρήκε δίχτυα. Ένας παίκτης που από πέρυσι αποτελεί τον εφιάλτη της ομάδας καθώς από πέρυσι στο Olympico μέχρι και σήμερα όποτε βρίσκει την ομάδα σκοράρει ανελλιπώς. Στην μοναδική φάση όμως που κάναμε βάλαμε γκολ κι αυτό δείχνει πολλά. Έδειξε πως η Lazio έχει μέταλλο μεγάλης ομάδας, όμως κακά τα ψέματα δεν μπορούσε να διεκδικήσει κάτι παραπάνω από το συγκεκριμένο παιχνίδι. Δεν άξιζε και κάτι παραπάνω άλλωστε. Γι' αυτό τον λόγο ο Alessandro Del Piero τιμώρησε την αμυντικογενή τακτική της ομάδας. Αξιοσημείωτο κατ' εμέ είναι οι αλλαγές του Reja. Δεν είναι λίγες οι φορές που με τις αλλαγές του κόβει την ομάδα στα 2 και δίνει χώρο στον αντίπαλο. Όμως, χτες ήταν όπως έπρεπε. Οι δύο πρώτες γιατί η αλλαγή του Brocchi με τον Tata Gonzalez έκοψε την ομάδα στα δύο. Χίλιες φορές να έπαιρνε το ρίσκο με τον Alfaro.

Συνοπτικά, η ομάδα σε αυτά τα 3 παιχνίδια είχε απολογισμό 3 πόντους, όμως παραμένει 3η και έτσι όπως κυλάει η χρονιά τα πάντα θα κριθούν στο παιχνίδι με την Udinese στο Friuli. Ελπίζω η τύχη να μας χαμογελάσει γιατί μας χρωστάει μια πρόκριση στο Champions League από πέρυσι.

Επόμενο παιχνίδι κόντρα στη Novara εκτός έδρας. Κάθε αποτέλεσμα πλην της νίκης κρίνεται ως ήττα. Απομένουν 6 ματς εκ των οποίων τα 3 είναι σχετικά εύκολα(Novara, Lecce, Siena) ενώ υπάρχουν και 3 πολύ δυνατά παιχνίδια(Udinese, Atalanta, Inter). Με 12-13 βαθμούς η ομάδα θα είναι σε θέση να πανηγυρίσει την 3η θέση. Από εμάς εξαρτάται!

Υ.Γ. Τελικά, ο Mirko Fersini υπέκυψε στα τραύματά του... Το λιγότερο που μπορούμε να ευχηθούμε μέσω του blog είναι δύναμη και κουράγιο στους συγγενείς και τους φίλους του αδικοχαμένου νεαρού ποδοσφαιριστή της ομάδας. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει... MIRKO UNO DI NOI

Υ.Γ.1 Τερματίστε 3οι και για τον Mirko...