Τι μας Lazioάρεσε
1) Οι νίκες στα Derby della Capitale: Επιτέλους, μετά από αρκετό καιρό -και αφού σηκώθηκαν ψηλά κάποιες μύτες που δεν έπρεπε- μπήκε μια τάξη στα μεταξύ μας παιχνίδια. Η αρχή έγινε το 2011 βέβαια σε εκείνη την φοβερή νύχτα όπου ο Mirogoal κέρδισε μια θέση στην καρδιά μας για πάντα. Από εκείνη τη νύχτα της 16ης Οκτώβρη του 2011 ακολούθησαν 2 ακόμα μεγάλες νίκες. Η μία στις 4 Μάρτη (με σκορ 2-1) με σκόρερ τους Hernanes, Mauri και η δεύτερη με 3-2 χάρις σε τέρματα των Candreva, Miro, Mauri στις 11 Νοέμβρη προς τιμήν του Gabbo! Μακάρι να υπάρξει συνέχεια και το 2013...
2) Η έλευση Petkovic: Όταν ανακοινώθηκε η πρόσληψη του είχα φοβερές αμφιβολίες καθώς δεν τον ήξερα μέχρι εκείνη την περίοδο. Μετά από μισό χρόνο στο τιμόνι της ομάδας όμως έχει κάνει σπουδαία δουλειά κυρίως στο να φτιάχνει τους παίκτες του. Ποδόσφαιρο κυριαρχίας, σφιχτή άμυνα, ωραία μπάλα. Τα αποτελέσματα ήταν αναμενόμενο να έρθουν. Μπορεί κι αυτός σε κάποια παιχνίδια να είχε βρεθεί σε κακή μέρα, όμως οι νίκες στα ντέρμπι οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στην προπονητική του ικανότητα.
3) Η γκολάρα του Mauri: Είχε φτάσει το 69ο λεπτό της αναμέτρησης Lazio-Napoli. Το σκορ ήταν 1-1 μέχρι ο Radu να βγάλει την σέντρα από τα αριστερά και τον Stefano Mauri με καταπληκτικό ανάποδο ψαλίδι να νικήσει τον De Sanctis για να γράψει το 2-1. Λίγο αργότερα ο Ledesma έκανε το 3-1 με πέναλτι, όμως στο μυαλό όλων έχει μείνει χαραγμένο το καταπληκτικό τέρμα του Ιταλού χαφ-εξτρέμ. Με διαφορά το γκολ της χρονιάς για την ομάδα μας και ένα από τα καλύτερα του 2012 σε όλο τον κόσμο!
4) Η αξιοποίηση του ρόστερ: Επί Reja στο πρώτο μισό του 2012 ο βασικός κορμός της ομάδας ήταν 14-15 παίκτες. Με τον Petkovic στο τιμόνι όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ως ώρας όλοι οι παίκτες έχουν πάρει χρόνο συμμετοχής. Άλλοι περισσότερο (Hernanes, Ledesma, Biava) άλλοι λιγότερο (Carizzo, Rocchi, Brocchi). Το σημαντικότερο όμως είναι πως κάθε παίκτης υπολογίζεται από τον Petko και νιώθει σημαντικός μέσα στην ομάδα.
5) Ο παράγοντας ακαδημίες: Κάθε μεγάλη ομάδα που σέβεται τον εαυτό της αξιοποιεί παίκτες από τα φυτώρια. Ήδη εδώ και 2 χρόνια περίπου ο Cavanda λογίζεται ως βασικό μέλος του συνόλου, ενώ μέσα στο 2012 ξεπετάχτηκαν και άλλα φυντάνια. Rozzi, Zampa, Scarfagna, Serpieri, Onazi είναι οι παίκτες που ξεχώρισαν και τους δόθηκε η δυνατότητα να βρεθούν στην αποστολή της πρώτης ομάδας. Ο πρώτος και ο τελευταίος όμως έχουν πάρει περισσότερες ευκαιρίες, με τον Onazi ήδη να έχει ελκύσει το ενδιαφέρον αρκετών συλλόγων. Πιάνει τόπο η δουλειά του Alberto Bollini ο οποίος χαίρει της εκτίμησης όλων στο Formello.
6) Η παρουσία του κόσμου: Lazio χωρίς τον κόσμο της δεν γίνεται. Φέτος καθ'όλη την διάρκεια του 2012 η βοήθεια του κόσμου ήταν καταλύτης. Μάλιστα σε αρκετά παιχνίδια η Curva Nord θύμιζε κάτι απ' τις καλές τις εποχές. Αποκορύφωμα φυσικά η επιστροφή των Irriducibili στο βόρειο πέταλο. Το 2013 φαντάζει καλύτερο και οπαδικά για τον Αετό...
Τι μας Lazioχάλασε
1) Υπόθεση Champions League: Για δεύτερη σερί σεζόν φτάσαμε κοντά στην πηγή και νερό δεν ήπιαμε. Αν πει κανείς πως δεν τον πονάει που ο Αετός για ακόμα μια σεζόν στα χασομέρια έχασε την προνομιούχο θέση που οδηγεί στους ομίλους της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης θα είναι μεγάλος ψεύτης. Την περασμένη σεζόν άλλωστε από την αρχή σχεδόν ήταν μέσα στις θέσεις που οδηγούσαν στο Champions League, όμως πέρυσι κάτι οι μαζικοί τραυματισμοί (έλλειψη λύσεων), κάτι οι μαζεμένες ήττες έφεραν τον Αετό πάλι εκτός Champions League. Ας ελπίσουμε το 2013 να μας φέρει αυτά που μας στερήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια...
2) Ο θάνατος του Giorgio Chinaglia: Ήταν, είναι και θα είναι μια απ' τις μεγαλύτερες μορφές που αγωνίστηκαν με τον Αετό στο στήθος. Ο θάνατος του μόνο θλίψη σκόρπισε σε όλον τον Biancocelesti -και όχι μόνο- κόσμο. Συνέβαλε άλλωστε τα μέγιστα στο πρώτο Scudetto του Αετού σαν πρώτος σκόρερ εκείνη την περίοδο. Το παιχνίδι κόντρα στη Napoli θύμιζε μνημόσυνο προς τιμήν του, με το coreo της Curva Nord για τον Ιταλό σέντερ φορ να είναι το λιγότερο που μπορούσε να κάνει ο κόσμος της ομάδας για να τον τιμήσει. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει, έχοντας για παρέα τον Gabbo να μιλάνε για την μεγάλη τους αγάπη, την Lazio.
3) Μεταγραφές: Αυτή η κουβέντα έχει γίνει από τις πρώτες κιόλας μέρες του 2012 και κρατάει σταθερά μέχρι και σήμερα. Ο πρόεδρος συνεχίζει να μην βάζει το χέρι στην τσέπη και πέρυσι το πλήρωσε στο τέλος που άφησε τον Αετό γυμνό κι εκτεθειμένο. Αν κάτι πρέπει να γίνει το 2013 άμεσα αυτό είναι η ενίσχυση του ρόστερ. Αν και πρώτα πρέπει να φύγει η σκαρταδούρα (που είναι μπόλικη είναι η αλήθεια), δεν αναιρείται το γεγονός πως η ομάδα χρήζει ενίσχυσης.
4) Οι βαριές ήττες: Είχαμε κι απ' αυτό μέσα στο 2012 και όπως ήταν λογικό πόνεσε πολύ. Οι συντριβές ουσιαστικά ήταν 3. Η αρχή μάλιστα έγινε στο πρώτο παιχνίδι για το 2012 στην Τοσκάνη κόντρα στην Siena. 4-0 με την Lazio να μην υπάρχει πουθενά μέσα στο γήπεδο. Ακολούθησε λίγες αγωνιστικές αργότερα το 5-1 από την Palermo στην Νότια Ιταλία. Τελευταία βαριά ήττα ήταν από την Catania εκτός έδρας με 4-0(στο δεύτερο μισό του 2012 αυτή).
Τι Lazioπεριμένουμε το νέο έτος
Το 2012 φεύγει και έρχεται το 2013. Με το νέο έτος περιμένουμε η ομάδα να πάρει όλα όσα της στέρησε η τύχη τα προηγούμενα χρόνια. Έξοδο στο Champions League, καλή πορεία στο Europa League και -γιατί όχι- την κατάκτηση του Coppa Italia. Αυτό που περιμένω εγώ πάντως είναι πως το 2013 θα είναι πολύ περισσότερο Lazioχρονιά απ' ότι το 2012. Happy Lazio Year fratelli Laziali!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου