Αποτελεί κομμάτι της ομάδας και εδώ και 2 χρόνια τον προπονητή ο οποίος έχει αναδομίσει την ομάδα και έχει φέρει αέρα αλλαγής στο Formello. Είναι ο άνθρωπος που κατά την άποψή μου έκανε πάλι την Lazio ανταγωνιστική και είναι αυτός ο οποίος την γλίτωσε στην χειρότερη σεζόν την τελευταία 5ετία(2009-2010) και την έκανε μια ομάδα νικήτρια. Κυρίες και κύριοι σας παρουσιάζω τον Edy Reja.
Κάθε σχέση έχει τις καλές και τις κακές στιγμές της. Στην περίπτωση του Ιταλού προπονητή δεν θα μπορούσε να υπάρξει εξαίρεση. Άλλωστε, η θέση του είναι τόσο νευραλγική που σε κάθε αποτέλεσμα να κρίνεται. Μην ξεχνάμε επίσης, πως η ομάδα μας είναι απ' τις παραδοσιακά μεγάλες της Ιταλίας και ο εκάστοτε προπονητής της πρέπει να έχει ''κότσια'' για να καθίσει στον πάγκο της. Απ' ότι φαίνεται ο γερο-Reja τα έχει και με το παραπάνω. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα απ' την αρχή και ας δούμε λίγο την πορεία του στην ομάδα μας βάση των μέχρι τώρα δεδομένων που υπάρχουν.
Ήταν 9 Φλεβάρη όταν ο Claudio Lotito απέλυε, μετά από πολλές πιέσεις λόγω την τραγικής βαθμολογικής μας θέσης, τον Davide Balardini μετά την ήττα-σοκ στο Olympiko με 0-1 κόντρα στην Catania. Μια ήττα που έφερνε την ομάδα εκείνη την περίοδο στην καθόλου τιμητική 17η θέση του βαθμολογικού πίνακα, μια ανάσα δηλαδή απ' τις θέσεις που οδηγούσαν στον υποβιβασμό. Ο αντικαταστάτης του βρέθηκε γρήγορα. Με συνοπτικές διαδικασίες ο Lotito αφήνει την Hajduk Split στα κρύα του λουτρού και προσλαμβάνει για προπονητή τον Edoardo Reja, ο οποίος μέχρι τότε ήταν προπονητής στην Κροατική ομάδα. Από τότε η πορεία του γνωστή λίγο πολύ.
Τις πρώτες 14 αγωνιστικές που έκατσε στο πάγκο της ομάδας μας κατάφερε να την αναρριχήσει στην 12η θέση σώζοντας παράλληλα το πληγωμένο της γόητρο. Με το πολύ καλό του κοουτσάρισμα εκείνη την περίοδο κέρδισε την εμπιστοσύνη διοίκησης και οπαδών και έτσι ανέλαβε να χτίσει την Lazio που θα διεκδικούσε τίτλους και γενικότερα θα ανέβαινε επίπεδο. Για την ιστορία, ο Reja την σεζόν 2009/10 είχε με την ομάδα 7 νίκες 3 ισοπαλίες και 5 ήττες.
Την επόμενη σεζόν, ο πρόεδρος Lotito παραδίδει τα κλειδιά στον Ιταλό προπονητή. Ήταν αυτός που είχε τον έλεγχο των αποδυτηρίων και κανείς δεν του έφερνε αντίρρηση. Όποιος το έκανε άλλωστε τιμωρούνταν(περίπτωση Zarate). Άλλωστε πως να φέρεις αντίρρηση σε έναν προπονητή ο οποίος έκανε πάλι την Lazio ομάδα; Αυτός αναγέννησε τον Mauri(από αργό και αμφιβόλου αξίας χαφ τον έκανε βασικό στέλεχος της ομάδας με συμμετοχή στην εθνική Ιταλίας), αυτός ήταν που έφτιαξε μια συμπαγέστατη άμυνα που απαρτίζεται από γκαφατζήδες, αυτός έκανε την ομάδα πρωταγωνίστρια. Κανείς δεν ξεχνάει πως για 9 αγωνιστικές πέρυσι η ομάδα βρισκόταν στην κορυφή καθαρίζοντας κάθε παιχνίδι της με ομάδες μικρότερου βεληνεκούς σαν μεγάλη ομάδα. Με τον Reja στον πάγκο η ομάδα ξαναβρήκε την ταυτότητά της εκείνη την περίοδο. Επίσης, σημαντικό ήταν πως οι biancocelesti είχαν(και ακόμα και σήμερα έχουν) μια απ' τις καλύτερες άμυνες του πρωταθλήματος, δείγμα δουλειάς και συνέπειας που πιστώνεται ο 66χρονος προπονητής. Τα σύννεφα όμως δεν άργησαν να βγουν και εδώ καθώς όλα τα ωραία έχουν και πολλές μπόρες.
Κάτι οι μαζεμένες ήττες απ' την μισητή Roma(όλοι ξέρουμε πόσο μεγάλη σημασία έχουν αυτά τα παιχνίδια) κάτι η γκρίνια του κόσμου για κάποιες αποφάσεις του(οι εμμονές που θα πούμε παρακάτω) κάτι τα στραβοπατήματα, έφερναν τον Reja κατά καιρούς ένα βήμα πριν την απόλυση. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός μετά το παιχνίδι με την Genoa εντός έδρας όπου η ομάδα ηττήθικε 1-2 όπου ο κόσμος ζητούσε την απομάκρυνσή του απ' τον πάγκο της ομάδας και μάλιστα είχαν γίνει και κάποια σκηνικά τα οποία δεν κολακεύουν και τόσο την ομάδα μας(απειλές για την ζωή του αν δεν εγκατέλειπε την ομάδα κλπ.). Το σημαντικότερο όμως είναι πως ο Reja είχε τα... καρύδια να αντιστρέψει το εις βάρος του κλίμα και πλέον να ξαναφτιάξει την σχέση του με τον κόσμο η οποία είχε κάποιες φουρτούνες λόγω και του ότι η ομάδα πέρυσι έχασε στο τσακ μία θέση στην τετράδα που θα σήμαινε Champions League. Όλα αυτά ξεχάστηκαν όμως όταν στις 16 Οκτώβρη ο Miroslav Klose έστελνε την μπάλα στα δίχτυα του Stekelenburg και παράλληλα χάριζε στην ομάδα μας τη νίκη κόντρα στην συμπολίτισσα και παράλληλα έδωσε στον Reja τον χρόνο που ήθελε για να αλλάξει τα πράγματα στην ομάδα. Η αντίδρασή του στο γκολ του Miro τα λέει όλα πιστεύω. Έβγαλε από μέσα του όλη την πίεση, το άγχος και την αγωνία που είχε.
Στο σύγχρονο-και όχι μόνο-ποδόσφαιρο προπονητής χωρίς εμμονές και κολλήματα δεν υπάρχει. Ο Reja λοιπόν δεν μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Μάλιστα κάποια κολλήματά του φαίνονται καταστροφικά για την πορεία της ομάδας και αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος του κατά την άποψή μου. Σίγουρα ξέρει κάτι παραπάνω για τους παίκτες που αγοράζει αλλά και διώχνει, όμως σίγουρα κάθε παίχτης αξίζει την ευκαιρία του στην ομάδα μας. Τρανά παραδείγματα οι Pasquale Foggia, Guillermo Stendardo, Tommaso Ceccarelli, Ricardo Perpetuini αλλά και ο παραγκωνισμένος φέτος Libor Kozak. Επίσης, είναι ανεξήγητη η εμονή που έχει στον πλέον άτεχνο(να μην πω άμπαλο) αμυντικό που υπάρχει στην Ιταλία Guiseppe Biava έναν παίχτη που με τις γκάφες του μας έχει στερήσει σημαντικούς βαθμούς και επίσης η επιμονή του να μας πείσει πως ο Scaloni παίζει ακόμα ποδόσφαιρο. Ο Willy άξιζε τουλάχιστον μια ευκαιρία φέτος κατ' εμε. Στα θετικά η αναγέννηση του Diakite από παγκίτη σε πρωταγωνιστή και η ένταξη των Crescenzi, Zampa, Rozzi στην ομάδα παίρνοντας μάλιστα ευκαιρίες. Αυτά είναι θετικά της δουλειάς του Reja όσο κι να τον κράζουμε εμείς.
Κλείνοντας θα ήθελα να εκφράσω την γνώμη μου για τον προπονητή της ομάδας μας. Μετά την εντός έδρας ήττα απ' την Lecce με 1-2 στις 9 Γενάρη του 2011 είχα εκφράσει ανοιχτά την άποψή μου να φύγει το καλοκαίρι απ' την ομάδα μας. Σήμερα όμως, 9 Φλεβάρη του 2012 και ενώ συμπληρώνει 2 χρόνια στον πάγκο της ομάδας, τον θεωρώ απαραίτητο ώστε η ομάδα μας να πρωταγωνιστεί σε υψηλό επίπεδο σε Ιταλία και Ευρώπη. Δεν ξέρω αν έγινε Lazio και αυτός μέσα απ' το πέρασμά του στην ομάδα, όμως είμαι σίγουρος πως γουστάρει να εργάζεται στην ομάδα και επίσης ζει την κάθε στιγμή ως ένας από εμάς. Μείνε και βγάλε μας Champions League να τους τρελάνεις όλους ρε Edy!
Το ''χώσιμο'' στην διοίκηση πριν 1 βδομάδα το γούσταρα πολύ. Είχε τα κότσια να πει τα πράγματα με τ' όνομά τους.
Υ.Γ. Την προηγούμενη φορά που έγραψα την άποψή μου για κάποιον μέσα στην ομάδα έφυγε νύχτα(Djibril Cisse). Ελπίζω να μην ισχύσει το ίδιο και τώρα.
Υ.Γ.1 Απόψε η ομάδα δίνει ένα κρίσιμο για την συνέχεια του πρωταθλήματος παιχνίδι που συνάμα είναι και πρόβα τζενεράλε εν' όψει Atletico Madrid σε μία εβδομάδα. Απαιτείται νίκη με πιστική εμφάνιση ώστε να δείξουμε πως βρισκόμαστε σε καλή κατάσταση για το μεγάλο ματς του Europa League.
Κάθε σχέση έχει τις καλές και τις κακές στιγμές της. Στην περίπτωση του Ιταλού προπονητή δεν θα μπορούσε να υπάρξει εξαίρεση. Άλλωστε, η θέση του είναι τόσο νευραλγική που σε κάθε αποτέλεσμα να κρίνεται. Μην ξεχνάμε επίσης, πως η ομάδα μας είναι απ' τις παραδοσιακά μεγάλες της Ιταλίας και ο εκάστοτε προπονητής της πρέπει να έχει ''κότσια'' για να καθίσει στον πάγκο της. Απ' ότι φαίνεται ο γερο-Reja τα έχει και με το παραπάνω. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα απ' την αρχή και ας δούμε λίγο την πορεία του στην ομάδα μας βάση των μέχρι τώρα δεδομένων που υπάρχουν.
Ήταν 9 Φλεβάρη όταν ο Claudio Lotito απέλυε, μετά από πολλές πιέσεις λόγω την τραγικής βαθμολογικής μας θέσης, τον Davide Balardini μετά την ήττα-σοκ στο Olympiko με 0-1 κόντρα στην Catania. Μια ήττα που έφερνε την ομάδα εκείνη την περίοδο στην καθόλου τιμητική 17η θέση του βαθμολογικού πίνακα, μια ανάσα δηλαδή απ' τις θέσεις που οδηγούσαν στον υποβιβασμό. Ο αντικαταστάτης του βρέθηκε γρήγορα. Με συνοπτικές διαδικασίες ο Lotito αφήνει την Hajduk Split στα κρύα του λουτρού και προσλαμβάνει για προπονητή τον Edoardo Reja, ο οποίος μέχρι τότε ήταν προπονητής στην Κροατική ομάδα. Από τότε η πορεία του γνωστή λίγο πολύ.
Τις πρώτες 14 αγωνιστικές που έκατσε στο πάγκο της ομάδας μας κατάφερε να την αναρριχήσει στην 12η θέση σώζοντας παράλληλα το πληγωμένο της γόητρο. Με το πολύ καλό του κοουτσάρισμα εκείνη την περίοδο κέρδισε την εμπιστοσύνη διοίκησης και οπαδών και έτσι ανέλαβε να χτίσει την Lazio που θα διεκδικούσε τίτλους και γενικότερα θα ανέβαινε επίπεδο. Για την ιστορία, ο Reja την σεζόν 2009/10 είχε με την ομάδα 7 νίκες 3 ισοπαλίες και 5 ήττες.
Την επόμενη σεζόν, ο πρόεδρος Lotito παραδίδει τα κλειδιά στον Ιταλό προπονητή. Ήταν αυτός που είχε τον έλεγχο των αποδυτηρίων και κανείς δεν του έφερνε αντίρρηση. Όποιος το έκανε άλλωστε τιμωρούνταν(περίπτωση Zarate). Άλλωστε πως να φέρεις αντίρρηση σε έναν προπονητή ο οποίος έκανε πάλι την Lazio ομάδα; Αυτός αναγέννησε τον Mauri(από αργό και αμφιβόλου αξίας χαφ τον έκανε βασικό στέλεχος της ομάδας με συμμετοχή στην εθνική Ιταλίας), αυτός ήταν που έφτιαξε μια συμπαγέστατη άμυνα που απαρτίζεται από γκαφατζήδες, αυτός έκανε την ομάδα πρωταγωνίστρια. Κανείς δεν ξεχνάει πως για 9 αγωνιστικές πέρυσι η ομάδα βρισκόταν στην κορυφή καθαρίζοντας κάθε παιχνίδι της με ομάδες μικρότερου βεληνεκούς σαν μεγάλη ομάδα. Με τον Reja στον πάγκο η ομάδα ξαναβρήκε την ταυτότητά της εκείνη την περίοδο. Επίσης, σημαντικό ήταν πως οι biancocelesti είχαν(και ακόμα και σήμερα έχουν) μια απ' τις καλύτερες άμυνες του πρωταθλήματος, δείγμα δουλειάς και συνέπειας που πιστώνεται ο 66χρονος προπονητής. Τα σύννεφα όμως δεν άργησαν να βγουν και εδώ καθώς όλα τα ωραία έχουν και πολλές μπόρες.
Κάτι οι μαζεμένες ήττες απ' την μισητή Roma(όλοι ξέρουμε πόσο μεγάλη σημασία έχουν αυτά τα παιχνίδια) κάτι η γκρίνια του κόσμου για κάποιες αποφάσεις του(οι εμμονές που θα πούμε παρακάτω) κάτι τα στραβοπατήματα, έφερναν τον Reja κατά καιρούς ένα βήμα πριν την απόλυση. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός μετά το παιχνίδι με την Genoa εντός έδρας όπου η ομάδα ηττήθικε 1-2 όπου ο κόσμος ζητούσε την απομάκρυνσή του απ' τον πάγκο της ομάδας και μάλιστα είχαν γίνει και κάποια σκηνικά τα οποία δεν κολακεύουν και τόσο την ομάδα μας(απειλές για την ζωή του αν δεν εγκατέλειπε την ομάδα κλπ.). Το σημαντικότερο όμως είναι πως ο Reja είχε τα... καρύδια να αντιστρέψει το εις βάρος του κλίμα και πλέον να ξαναφτιάξει την σχέση του με τον κόσμο η οποία είχε κάποιες φουρτούνες λόγω και του ότι η ομάδα πέρυσι έχασε στο τσακ μία θέση στην τετράδα που θα σήμαινε Champions League. Όλα αυτά ξεχάστηκαν όμως όταν στις 16 Οκτώβρη ο Miroslav Klose έστελνε την μπάλα στα δίχτυα του Stekelenburg και παράλληλα χάριζε στην ομάδα μας τη νίκη κόντρα στην συμπολίτισσα και παράλληλα έδωσε στον Reja τον χρόνο που ήθελε για να αλλάξει τα πράγματα στην ομάδα. Η αντίδρασή του στο γκολ του Miro τα λέει όλα πιστεύω. Έβγαλε από μέσα του όλη την πίεση, το άγχος και την αγωνία που είχε.
Στο σύγχρονο-και όχι μόνο-ποδόσφαιρο προπονητής χωρίς εμμονές και κολλήματα δεν υπάρχει. Ο Reja λοιπόν δεν μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Μάλιστα κάποια κολλήματά του φαίνονται καταστροφικά για την πορεία της ομάδας και αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος του κατά την άποψή μου. Σίγουρα ξέρει κάτι παραπάνω για τους παίκτες που αγοράζει αλλά και διώχνει, όμως σίγουρα κάθε παίχτης αξίζει την ευκαιρία του στην ομάδα μας. Τρανά παραδείγματα οι Pasquale Foggia, Guillermo Stendardo, Tommaso Ceccarelli, Ricardo Perpetuini αλλά και ο παραγκωνισμένος φέτος Libor Kozak. Επίσης, είναι ανεξήγητη η εμονή που έχει στον πλέον άτεχνο(να μην πω άμπαλο) αμυντικό που υπάρχει στην Ιταλία Guiseppe Biava έναν παίχτη που με τις γκάφες του μας έχει στερήσει σημαντικούς βαθμούς και επίσης η επιμονή του να μας πείσει πως ο Scaloni παίζει ακόμα ποδόσφαιρο. Ο Willy άξιζε τουλάχιστον μια ευκαιρία φέτος κατ' εμε. Στα θετικά η αναγέννηση του Diakite από παγκίτη σε πρωταγωνιστή και η ένταξη των Crescenzi, Zampa, Rozzi στην ομάδα παίρνοντας μάλιστα ευκαιρίες. Αυτά είναι θετικά της δουλειάς του Reja όσο κι να τον κράζουμε εμείς.
Κλείνοντας θα ήθελα να εκφράσω την γνώμη μου για τον προπονητή της ομάδας μας. Μετά την εντός έδρας ήττα απ' την Lecce με 1-2 στις 9 Γενάρη του 2011 είχα εκφράσει ανοιχτά την άποψή μου να φύγει το καλοκαίρι απ' την ομάδα μας. Σήμερα όμως, 9 Φλεβάρη του 2012 και ενώ συμπληρώνει 2 χρόνια στον πάγκο της ομάδας, τον θεωρώ απαραίτητο ώστε η ομάδα μας να πρωταγωνιστεί σε υψηλό επίπεδο σε Ιταλία και Ευρώπη. Δεν ξέρω αν έγινε Lazio και αυτός μέσα απ' το πέρασμά του στην ομάδα, όμως είμαι σίγουρος πως γουστάρει να εργάζεται στην ομάδα και επίσης ζει την κάθε στιγμή ως ένας από εμάς. Μείνε και βγάλε μας Champions League να τους τρελάνεις όλους ρε Edy!
Το ''χώσιμο'' στην διοίκηση πριν 1 βδομάδα το γούσταρα πολύ. Είχε τα κότσια να πει τα πράγματα με τ' όνομά τους.
Υ.Γ. Την προηγούμενη φορά που έγραψα την άποψή μου για κάποιον μέσα στην ομάδα έφυγε νύχτα(Djibril Cisse). Ελπίζω να μην ισχύσει το ίδιο και τώρα.
Υ.Γ.1 Απόψε η ομάδα δίνει ένα κρίσιμο για την συνέχεια του πρωταθλήματος παιχνίδι που συνάμα είναι και πρόβα τζενεράλε εν' όψει Atletico Madrid σε μία εβδομάδα. Απαιτείται νίκη με πιστική εμφάνιση ώστε να δείξουμε πως βρισκόμαστε σε καλή κατάσταση για το μεγάλο ματς του Europa League.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου