Μπήκαμε πλέον στην τελική ευθεία. Κάθε λάθος από εδώ και στο εξής -όπως είχαμε γράψει και παλιότερα- θα μπορούσε να αποδειχθεί μοιραίο. Αυτό το κατάλαβαν άπαντες στην ομάδα όπως φάνηκε και στην σημερινή -τεράστιας σημασίας- νίκη κόντρα στην Cagliari.Αγωνιστικά η ομάδα στα πρώτα λεπτά ήταν καλή σχετικά. Μου άρεσε ο τρόπος με τον οποίο προσπάθησε να προσεγγίσει το παιχνίδι. Κι εξηγούμαι αμέσως. Αρχικά, υπήρχαν οι επιστροφές των Konko, Gonzales, Rocchi στο βασικό σχήμα. Αυτό αυτομάτως σήμαινε πως ο Γάλλος μπακ θα έπαιρνε πολλές μπάλες με σκοπό να δημιουργήσει ρήγματα από δεξιά. Από την άλλη, ο Tata επέστρεψε μετά από την αποβολή του στο παιχνίδι κόντρα στην Bologna στην θέση την οποία τον έχουμε συνηθίσει(αν και έχω κάποιους ενδοιασμούς για το πόσο αποτελεσματικός είναι στην θέση αυτή). Τέλος, ο Tommasino επέστρεψε μετά από αρκετό καιρό στην κορυφή της επίθεσης και θα πρέπει(όχι μόνο αυτός βέβαια) να καλύψει για ένα μήνα το τεράστιο κενό του Miro Klose.
Στα του αγώνα, απ' το πρώτο λεπτό φάνηκε η διάθεση της ομάδας. Πίεση ψηλά, με τους Rocchi-Hernanes-Mauri να πιέζουν την αντίπαλη άμυνα με σκοπό να γίνει το πολυπόθητο λάθος. Κάτι τέτοιο δεν συνέβη καθώς, παρά την πίεση η ομάδα της Νότιας Ιταλίας έβγαζε ψυχραιμία στο παιχνίδι της. Απ' το 10λεπτο και μετά το παιχνίδι ισορρόπησε. Δεν υπήρχαν διάδρομοι ώστε να περάσει η μπάλα στον Rocchi, ο Hernanes ήταν εκτός αγώνα, ο Mauri το ίδιο, ενώ τα χαφ της ομάδας παρ' ότι είχαν τρεξίματα και διάθεση δεν μπορούσαν να φτιάξουν παιχνίδι. Με αυτά και αυτά το ημίχρονο έκλεισε με μόλις δύο καλές στιγμές για την ομάδα μας, ένα σουτ του Brocchi νωρίς στο παιχνίδι και την καλύτερη ευκαιρία των Biancocelesti στο πρώτο μέρος ύστερα από καταπληκτική μπαλιά του Ledesma όπου ο Rocchi δεν μπόρεσε να πλασάρει ποτέ.
Στην επανάληψη η αλλαγή του Kozak αντί του Mauri φάνηκε πως βοήθησε την ομάδα να γίνει πιο απειλητική. Αρχικά, παίζοντας με δύο επιθετικούς είχε την δυνατότητα να πιέσει περισσότερο την αντίπαλη άμυνα. Παρ' όλα αυτά όμως πάλι δεν μπόρεσαν να δημιουργηθούν καταστάσεις προς την εστία του Agazzi. Η καλύτερη ευκαιρία της ομάδας ήρθε στο 53' όταν το γυριστό του αρχηγό μπλόκαρε σταθερά ο τερματοφύλακας των φιλοξενούμενων. Η στιγμή που για μένα άλλαξε το παιχνίδι ήρθε στο 63'. Αναφέρομαι στην αλλαγή του Alfaro. Μπήκε στο παιχνίδι και δημιούργησε καταστάσεις. Πότε κρατώντας μπάλα και σπάζοντας την στους συμπαίκτες του, πότε πιέζοντας τα αντίπαλα μπακ. Ο Ουρουγουανός φαίνεται πως είναι παίκτης που θα βοηθήσει παρ' ότι δεν είναι ο παίκτης που θα πάρει την ομάδα στις πλάτες του. Απ' το 70' και μέχρι το γκολ η ομάδα ήταν καλύτερη. Πίεζε την Cagliari στο δικό της μισό, έφτιαχνε φάσεις και αναζητούσε το πολυπόθητο γκολ της νίκης. Αυτό ήρθε με τον κορυφαίο -για μένα- παίκτη της ομάδας σήμερα, Modibo Diakite και εννοείται πως πανηγυρίστηκε έξαλλα. Ήταν ένα ξέσπασμα απ' όλους. Φυσικά, πολλά μπράβο αξίζουν και στον Fede για την επέμβαση στις καθυστερήσεις σε σουτ του Ekdal.
Μεγάλη νίκη για την ομάδα. Τεράστια από άποψη ψυχολογίας. Εκμεταλλεύτηκε με τον καλύτερο τρόπο τις γκέλες των Napoli, Udinese και επέστρεψε σε τροχιά νικών. Μπορούμε να ονειρευόμαστε Champions League! Στους διακριθέντες πέραν του σκόρερ κατατάσσεται και ο Libor Kozak. Το μισό γκολ είναι δικό του κατ' εμέ. Πολύ καλό παιχνίδι και πάλι απ' τον Τσέχο που δείχνει πως αξίζει ευκαιρίες.
Επόμενη αποστολή στο Ennio Tardini κόντρα στην Parma που καίγεται για βαθμό ή βαθμούς. Είναι το τελευταίο ματς πριν τα 2 ντέρμπι και απαιτείται αποτέλεσμα. Στην τελική, το δικό μας κίνητρο είναι μεγαλύτερο!
Υ.Γ. Θα μπορούσε το παρών άρθρο να ήταν μια ωδή στην(μία ακόμα) μεγαλοπρεπέστατη εμφάνιση του Modibo Diakite, ο οποίος με το σπαθί του και την μαχητικότητά του έχει κερδίσει θέση στις καρδιές όλων μας. Όμως η ομάδα είναι πάνω από πρόσωπα!
Υ.Γ.1 Ο ΑΕΤΟΣ πιο περήφανος από ποτέ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου