Φέτος είναι η χρονιά μας!

Το λέω και το πιστεύω. Βλέπω αρκετά σημάδια άλλωστε που με οδηγούν στην άποψη αυτή. Φαντάζομαι δεν είμαι ο μόνος που πιστεύει κάτι τέτοιο. Ο μεγάλος στόχος της πρόκρισης στα προκριματικά του Champions League φαντάζει πιο πιθανός από ποτέ. Φτάνει μόνο η ομάδα να μην φανερώσει αυτοκτονικές τάσεις στο τέλος της σεζόν όπως έκανε και πέρυσι και επίσης να μην έχουμε άλλους τραυματισμούς(το βασικότερο για μένα).

Δεν ήταν μόνο οι τρεις βαθμοί κόντρα στην Cagliari που με κάνουν να πιστεύω κάτι τέτοιο. Είναι και η γενική εικόνα της ομάδας. Μια ομάδα που δείχνει πως στα δύσκολα έχει τον τρόπο να σηκώνει κεφάλι και να φανερώνει τον πραγματικό της εαυτό. Το τρίποντο κόντρα στους Rossoblu μπορεί να ήρθε αγχωτικά και με σχετικά μέτρια εμφάνιση, όμως είχε πολλά κιλά καρύδια. Οι παίκτες πρόταξαν τον -καλώς εννοούμενο- ποδοσφαιρικό εγωισμό τους και έφτασαν σε μια απ' τις 5 πιο σημαντικές νίκες της σεζόν.

Το παιχνίδι όμως κόντρα στην Cagliari αποτελεί πλέον κι επίσημα παρελθόν. Μπροστά μας έχουμε ένα απ' τα πιο ύπουλα(γιατί ούτε εύκολο είναι, αλλά ούτε και δύσκολο θα έλεγα) παιχνίδια της χρονιάς. Η επικίνδυνη έξοδος της ομάδας κόντρα στην Parma που καίγεται για βαθμούς. Έτσι σαλάτα που τα έκαναν οι παίκτες του Donadoni κατάφεραν να κινδυνέψουν στο τέλος. Το ματς γίνεται ακόμα πιο δύσκολο αν συνυπολογίσει κανείς το γεγονός πως οι Parmenzi δεν κέρδισαν ούτε την ουραγό Cesena την προηγούμενη αγωνιστική.

Πάντως, απ' το Ennio Tardini έχουμε πολύ ωραίες αναμνήσεις. Τι να πρωτοθυμηθώ; Την γκολάρα του Almeyda; Την τακουνιά του Mancini; Την πρώτη νίκη του Reja στον πάγκο της ομάδας; Γενικά αυτό το γήπεδο μας πάει. Η ομάδα παίζει πολύ καλή μπάλα και όταν είναι σοβαρή ξέρει να παίρνει αποτελέσματα εκεί μέσα. Και κάτι ακόμα που θυμήθηκα σχετικά με τα παιχνίδια Parma-Lazio. Όσο θυμάμαι το επεισοδιακό 1-2 της ομάδας την σεζόν 1999-00(τότε με την γκολάρα του Matias Almeyda) νιώθω κάπως. Και ο Benarivo πιστεύω θα έχει ακόμα αναμνήσεις απ' τον Salas!

Αφήνοντας το flash-back όμως, το παιχνίδι στο Ennio Tardini είναι το τελευταίο πριν τα δύο μεγάλα παιχνίδια με Napoli, Juventus. Γι' αυτό θα ήθελα όσο τίποτα το τρίποντο το Σάββατο έστω και με μισό μηδέν. Θα πονέσει περισσότερο...

Έχουμε δεχθεί τόσα χτυπήματα αυτή την σεζόν(τραυματισμούς, τιμωρίες). Σχεδόν σε κανένα παιχνίδι η ομάδα δεν έπαιζε πλήρης καθώς πάντα ο Mister Edy είχε έναν(ή παραπάνω) λόγους για να πονοκεφαλιάζει. Κι όμως χωρίς βάθος στο ρόστερ, χωρίς πολυδιαφημισμένους παίκτες, χωρίς την στήριξη της διοίκησης(της ποιας;) αυτή η ομάδα βρίσκεται στην 3η θέση και μάχεται μέχρι τέλους για το σεντόνι. Ο Θεός μας χρωστάει μια σεντονάτη χρονιά, γι' αυτό πιστεύω πως φέτος θα είναι η χρονιά που θα πετάξει πιο ψηλά από ποτέ τον τελευταίο καιρό ο Αετός. Φέτος είναι η χρονιά της Lazio!

Υ.Γ. Αρχίσανε τα πρόστιμα τώρα;; Είναι το δεύτερο που πληρώνει η ομάδα μέσα σε 1 μήνα. Αυτό μας έλειπε...

Υ.Γ.1 Κλείστε τα αυτιά σας στα μεταγραφικά. Μέχρι το τέλος της χρονιάς μην πιστεύεται τίποτα. Θα ήταν αμαρτία να αποπροσανατολιστούμε τώρα που φτάσαμε κοντά στην πηγή!

Υ.Γ.2 Ότι θυμάμαι απ' τα παιχνίδια κόντρα στην Parma είναι αυτό. Αρκεί;