Αχώνευτη ήττα

Από που να ξεκινήσεις και που να τελειώσεις. Σε ένα παιχνίδι που η ομάδα δημιούργησε 20(!!!) ευκαιρίες για γκολ -ανάμεσα σε αυτές κι ένα δοκάρι του Hernanes- εν τέλει κατόρθωσε. διότι περί κατορθώματος πρόκειται, σε μια ανύποπτη στιγμή να δεχθεί γκολ κι από εκεί που πάλευε για τη νίκη να αρχίσουν οι γρίφοι. Κι όλα αυτά σε ένα ματς που δεν άξιζε να έχει τέτοια κατάληξη. 

Με την ψυχολογία στα ύψη και τον κόσμο να δίνει βροντερό παρών το σύνολο του Petkovic αφού είδε το μεσημέρι τη Napoli να φέρνει ισοπαλία στην έδρα της Catania κατέβηκε στον αγωνιστικό χώρο του Olympico με στόχο τους τρεις βαθμούς της νίκης κόντρα στην Genoa. Όλα έμοιαζαν ιδανικά, όμως στην πορεία στράβωσε η κατάσταση μέχρι που χάλασε για τα καλά.

Το 4-4-2 του Petko είχε αρκετές αλλαγές. Ciani, Scaloni, Zarate, Kozak βασικοί. Από την μία προσπάθησε ο Βόσνιος να ξεκουράσει παίκτες κλειδιά όπως είναι οι Dias, Mauri, Gonzales, Klose από την άλλη ήθελε να φρεσκάρει την εντεκάδα του με νέα πρόσωπα που θα έδιναν όγκο και τρεξίματα στο παιχνίδι της ομάδας. Δεν μπορεί κανείς να πει με σιγουριά πως πέτυχε η αλλαγή συστήματος, όμως ο Βόσνιος πέρασε την φιλοσοφία του στην ομάδα και μέρα με την μέρα βάζει την σφραγίδα του στη Lazio της φετινής σεζόν. Η πίεση ψηλά παρέμεινε, η κυκλοφορία μπάλας ήταν το ίδιο καλή με τα προηγούμενα παιχνίδια όμως η φλυαρία στην επίθεση και η κακή αποτελεσματικότητα από Kozak, Zarate, Hernanes δεν επέτρεψαν στον Αετό να πετύχει κάποιο τέρμα που τόσο άξιζε.

Η ήττα της ομάδας δεν οφείλεται σε κάποιο λάθος στην τακτική καθώς ο Petkovic είχε πετύχει αυτό που ήθελε, δηλαδή η ομάδα να παίξει την γάτα με το ποντίκι τον αντίπαλο. Όταν όμως έχεις απέναντι σου έναν επιθετικό σαν τον Boriello που μπορεί να κάνει γκολ την παραμικρή σκοτωμένη φάση τότε θα πρέπει να είσαι διπλά προσεκτικός. Αυτό έπρεπε να το ξέρει ο Biava προτού πάθει την κράμπα(αν όντως την έπαθε δηλαδή) και αφήσει την άμυνα εκτεθειμένη. Είναι απορίας άξιο πως παίζει ένας τέτοιος αμυντικός βασικός στην ομάδα μας. Είναι απ' τους αμυντικούς που τα λάθη τους καλύπτουν κάθε καλή προσπάθεια που κάνουν μέσα στο παιχνίδι. Χώρια πως είναι αρκετά επικίνδυνος για την ομάδα όταν κάνει λάθη...

Δεν θα σταθώ στο δοκάρι του Hernanes, τις χαμένες ευκαιρίες των Kozak, Zarate, Klose κλπ. Άλλωστε η μπάλα τιμωρεί και αυτό που έγινε στο 80' ήταν κατά κάποιο τρόπο θεία δίκη. Εγώ θέλω να σταθώ στις 20 τελικές που δημιούργησε η ομάδα. Είναι πολύ καλό να παίζεις κυριαρχικό ποδόσφαιρο και να κάνεις τον κόσμο να γουστάρει με την μπάλα που παίζει η ομάδα σου. Όμως από την στιγμή που δεν μπορείς να κάνεις γκολ μια απ' αυτές τις ευκαιρίες τότε είσαι καταδικασμένος να αποδεχθείς την μοίρα σου.

Σίγουρα αυτό το παιχνίδι δεν άξιζε να είχε τέτοιο τέλος. Σίγουρα έπρεπε να είχαμε τουλάχιστον έναν βαθμό στο σακούλι. Όμως από εδώ και στο εξής το κεφάλι ψηλά. Έχουμε μεσοβδόμαδα το δύσκολο ματς κόντρα στη Napoli και μπορεί να καλυφθεί η χθεσινή χασούρα με ένα καλό αποτέλεσμα στο San Paolo. Το κεφάλι ψηλά τίποτα δεν έχει τελειώσει.

Το καλύτερο στιγμιότυπο όμως, η καλύτερη ανταμοιβή για την ομάδα ήταν το χειροκρότημα του κόσμου. Ο λαός της Lazio ξέρει να ανταμοίβει την προσπάθεια των ποδοσφαιριστών του. Στο χθεσινό ματς είδε πολύ προσπάθεια, πάθος και θέληση για νίκη. Με αυτόν τον κόσμο η ομάδα δεν έχει να φοβάται τίποτα. Το ζήτημα όμως είναι να μην τον απομακρύνει...