Παρασκευή 2 Νοεμβρίου 2012

Αρχίζει να (Χ)άνει τον δρόμο...

Ο μήνας Οκτώβριος δεν έκλεισε καλά. Σε αυτό τεράστια ευθύνη φέρει η ομάδα, διότι στο πιο εύκολο -στα χαρτιά- παιχνίδι του προγράμματος της τις τελευταίες 2 εβδομάδες κατόρθωσε να μην κερδίσει έναν αντίπαλο στον οποίο έδωσε δικαίωμα πως μπορεί να πάρει κάτι θετικό απ' το παιχνίδι. Όπως κι έγινε...

Έτσι όπως ξεκίνησε το παιχνίδι ίσως να υποτίμησα τους φιλοξενούμενους στο άρθρο μου πριν το παιχνίδι. Βέβαια, για να είμαστε ειλικρινής η ομάδα με έκανε να αλλάξω άρδην γνώμη για αυτά που έγραφα νωρίτερα. Πλήρωσε ένα ακόμα νωχελικό της ξεκίνημα με το τέρμα του Glik να της βάζει δύσκολα.

Η μέχρι τώρα πορεία του συγκροτήματος του Petkovic έχει δείξει πως όταν δέχεται πρώτη τέρμα όχι μόνο δεν νικάει (ή έστω παίρνει έναν βαθμό) αλλά δεν σκοράρει...

Την Lazio που είχαμε συνηθίσει στα προηγούμενα παιχνίδια την είδαμε από το 25' και έπειτα. Βέβαια, μέχρι το ημίχρονο είχαμε μία φλύαρη υπεροχή στην οποία σημειώσαμε 3 κλασσικές για γκολ με καλύτερη το πλασέ από πλάγια θέση του Mauri. Οι φιλοξενούμενοι πάντως κρατούσαν με άνεση το 0 στην άμυνα και όσο πέρναγε ο καιρός το άγχος και η πίεση στα πόδια των Biancocelesti μεγάλωνε. Υπήρχε η εντύπωση πως έτσι και δεν έβαζε κάποιο τέρμα η ομάδα μέχρι το ημίχρονο πολύ δύσκολα θα κέρδιζε.

Αφού λοιπόν πήγαμε στα αποδυτήρια με το εις βάρος μας σκορ, τα πράγματα θα μπορούσαν να είχαν γίνει ακόμα χειρότερα αν οι παίκτες του Ventura με την έναρξη της επανάληψης ήταν πιο αποτελεσματικοί στις ευκαιρίες που τους παρουσιάστηκαν. Κι αφού δεν έγινε το 0-2 η λογική έλεγε πως η ισοφάριση θα ερχόταν...

Το τέρμα του Mauri έδωσε πνοή και ώθηση στην ομάδα η οποία βγήκε μπροστά με στόχο το τέρμα της νίκης. Όμως κάτι ο βαρύς αγωνιστικός χώρος, κάτι η κούραση των Laziali, κάτι η καλοστημένη ζώνη άμυνας της Granata δεν επέτρεψε στην ομάδα να πετύχει το πολυπόθητο τέρμα της νίκης. Όμως, το γεγονός ότι δεν χάσαμε για ένα ακόμα παιχνίδι που βρεθήκαμε πίσω στο σκορ μπορεί να χαρακτηριστεί σαν μια -μικρή- πρόοδος.

Πέρα από τον Mauri που λόγω του τέρματος που σημείωσε ήταν λογικό να περάσει στους καλύτερους της ομάδας, ξεχωριστή μνεία πρέπει να γίνει και στον Giuseppe Biava. Όσοι με γνωρίζουν ξέρουν πως η γνώμη που έχω για τον Ιταλό αμυντικό δεν είναι η καλύτερη. Δεν τον θεωρώ παίκτη του επιπέδου της Lazio και πολλές φορές μ' έχει επαληθεύσει για την άποψη μου αυτή. Όμως στο παιχνίδι της Τετάρτης ήταν ο καλύτερος αμυντικός μας. Ρέφαρε την κακή εμφάνιση του Dias και ήταν πανταχού παρών.

Αυτό όμως που έκανε μπαμ την Τετάρτη ήταν πως χωρίς Ledesma, Hernanes η ομάδα είναι 1 κλικ -τουλάχιστον- κάτω. Και όταν δεν μπορείς να καθαρίσεις τέτοια παιχνίδια παρά τις σημαντικές αυτές απουσίες υπάρχει θέμα.

Για ένα ακόμα παιχνίδι όμως φάνηκε πως με το 4-4-2 η Lazio δεν μπορεί να αποδώσει καλό ποδόσφαιρο. Είναι προφανές πως γι' αυτό το σύνολο το ιδανικό σύστημα είναι το 4-1-4-1 (που μέχρι ώρας δουλεύει) αλλά και το πολυφορεμένο 4-2-3-1. Δεν μπορεί η ομάδα να παίξει με 2 επιθετικούς όσο κι αν δουλεύει ο Petko.

Επόμενο παιχνίδι στην Σικελία κόντρα στην πάντα επικίνδυνη Catania. 2 στροφές πριν το Derby della Capitale...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου